Jak wywalczyc wieksze alimenty?

Kwestia alimentów jest niezwykle istotna dla zapewnienia godnych warunków życia dziecku po rozstaniu rodziców. Często pojawia się jednak sytuacja, gdy pierwotnie ustalone kwoty stają się niewystarczające w obliczu zmieniających się potrzeb dziecka i wzrostu kosztów utrzymania. W takich okolicznościach kluczowe staje się zrozumienie, jak skutecznie dochodzić podwyższenia alimentów. Prawo polskie przewiduje mechanizmy pozwalające na renegocjację pierwotnych decyzji, jednak proces ten wymaga odpowiedniego przygotowania, zebrania dowodów i często profesjonalnego wsparcia prawnego.

Celem niniejszego artykułu jest szczegółowe omówienie krok po kroku, jak można dążyć do uzyskania wyższych alimentów. Skupimy się na aspektach prawnych, dowodowych oraz praktycznych wskazówkach, które pomogą rodzicowi zobowiązanemu do alimentacji lub jego prawnemu przedstawicielowi w skutecznym dochodzeniu swoich praw. Poruszymy zagadnienia związane z uzasadnieniem wniosku o podwyższenie alimentów, analizą możliwości zarobkowych zobowiązanego oraz rolą sądu w procesie decyzyjnym. Zrozumienie tych elementów jest fundamentem do rozpoczęcia starań o poprawę sytuacji finansowej dziecka.

Ocena aktualnych potrzeb dziecka i możliwości finansowych rodzica

Pierwszym i fundamentalnym krokiem w procesie ubiegania się o podwyższenie alimentów jest dokładna ocena bieżących potrzeb dziecka. Należy pamiętać, że potrzeby te ewoluują wraz z wiekiem dziecka. Inne wydatki ponosimy, gdy dziecko jest niemowlęciem, a inne, gdy rozpoczyna naukę w szkole czy idzie na studia. Konieczne jest stworzenie szczegółowego wykazu wszystkich kosztów związanych z wychowaniem i utrzymaniem dziecka.

Taki wykaz powinien obejmować nie tylko podstawowe potrzeby, takie jak wyżywienie, odzież i obuwie, ale również koszty związane z edukacją (podręczniki, materiały szkolne, korepetycje, zajęcia dodatkowe), opieką medyczną (wizyty u lekarzy specjalistów, leki, rehabilitacja), zajęciami sportowymi i rekreacyjnymi (opłaty za treningi, sprzęt sportowy, wyjazdy), kulturą (kino, teatrzyk, książki) oraz wydatkami bieżącymi, jak np. kieszonkowe czy koszty związane z wyjściami z rówieśnikami. Ważne jest, aby pamiętać o kosztach stałych, takich jak np. czesne za prywatne przedszkole czy szkołę, jeśli takie zostały podjęte.

Równie istotna jest analiza możliwości finansowych rodzica zobowiązanego do alimentacji. Nie chodzi tu jedynie o jego obecne dochody, ale również o potencjalne możliwości zarobkowe. Sąd bada nie tylko faktycznie osiągane zarobki, ale także to, jakie dochody mógłby osiągać rodzic, gdyby w pełni wykorzystał swoje umiejętności, wykształcenie i doświadczenie zawodowe. Jeśli rodzic pracuje na część etatu, a posiada kwalifikacje do pracy na pełny etat lub potencjalnie lepiej płatne stanowisko, sąd może wziąć pod uwagę jego potencjalne zarobki.

Warto również uwzględnić sytuację materialną drugiego rodzica, czyli tego, który faktycznie sprawuje pieczę nad dzieckiem. Chociaż główny ciężar utrzymania dziecka spoczywa na rodzicu zobowiązanym alimentacyjnie, sąd bierze pod uwagę również wkład rodzica sprawującego opiekę w wychowanie i utrzymanie dziecka. Jego możliwości zarobkowe oraz faktyczne ponoszone wydatki na dziecko są brane pod uwagę przy ustalaniu ostatecznej wysokości alimentów. Zrozumienie tych dwóch aspektów – potrzeb dziecka i możliwości zarobkowych rodzica zobowiązanego – stanowi klucz do przygotowania mocnego argumentu w sprawie o podwyższenie alimentów.

Jak zgromadzić niezbędne dowody do wniosku o podwyższenie alimentów

Aby skutecznie wystąpić o podwyższenie alimentów, kluczowe jest zebranie obszernych i przekonujących dowodów, które udokumentują rosnące potrzeby dziecka oraz sytuację materialną rodzica zobowiązanego. Bez solidnego materiału dowodowego, sąd może uznać wniosek za nieuzasadniony. Proces gromadzenia dowodów powinien być systematyczny i obejmować różnorodne aspekty życia dziecka i możliwości zarobkowych rodzica.

W pierwszej kolejności należy skupić się na dokumentowaniu wydatków związanych z dzieckiem. Niezbędne będą rachunki i faktury za zakupy ubrań, obuwia, artykułów spożywczych, chemii gospodarczej, a także wydatki związane z zajęciami dodatkowymi, sportowymi, kulturalnymi czy edukacyjnymi. Warto zachować paragony za korepetycje, opłaty za kursy językowe, zajęcia muzyczne czy sportowe, bilety wstępu do kina, teatru, muzeum, a także rachunki za leki i wizyty u lekarzy specjalistów. Jeśli dziecko wymaga specjalistycznej opieki medycznej lub rehabilitacji, należy zgromadzić dokumentację medyczną potwierdzającą te potrzeby.

Kolejnym ważnym obszarem są dowody dotyczące możliwości zarobkowych rodzica zobowiązanego. Jeśli pracuje on na etacie, pomocne będą zaświadczenia o zarobkach, wyciągi z konta bankowego ukazujące wpływy wynagrodzenia, a także umowy o pracę. W przypadku prowadzenia działalności gospodarczej, należy przedstawić zeznania podatkowe, deklaracje VAT, a także księgowe zestawienia dochodów i kosztów. Jeśli rodzic nie pracuje, a posiada kwalifikacje lub doświadczenie, można spróbować zebrać dowody na istnienie ofert pracy odpowiadających jego profilowi, co może świadczyć o jego potencjale zarobkowym.

Warto również rozważyć zgromadzenie dowodów świadczących o zmianie sytuacji życiowej rodzica zobowiązanego, która mogła wpłynąć na jego zdolność do ponoszenia wyższych kosztów utrzymania dziecka. Może to być np. wzrost jego zarobków, nabycie nowego majątku, zmiana stanu cywilnego (np. zawarcie nowego związku małżeńskiego, posiadanie kolejnych dzieci), która wpływa na jego obciążenia finansowe. Z drugiej strony, jeśli rodzic zobowiązany ma problemy finansowe, które uzasadniają jego obecną sytuację, może być konieczne przedstawienie dowodów potwierdzających te trudności (np. zaświadczenie o utracie pracy, dokumentacja leczenia, rachunki za leczenie). Dowody te pomogą sądowi w dokonaniu pełnej i obiektywnej oceny sytuacji.

W przypadku trudności w pozyskaniu niektórych dokumentów, na przykład od drugiego rodzica lub od pracodawcy, można zwrócić się do sądu z wnioskiem o zobowiązanie do ich przedstawienia. Dodatkowo, zeznania świadków, np. członków rodziny czy nauczycieli dziecka, mogą stanowić cenne uzupełnienie materiału dowodowego, szczególnie w zakresie potwierdzenia potrzeb dziecka i jego sytuacji życiowej.

Jak przygotować wniosek o podwyższenie alimentów do sądu

Przygotowanie wniosku o podwyższenie alimentów do sądu jest procesem wymagającym precyzji i znajomości przepisów prawa. Wniosek ten, formalnie określany jako pozew o podwyższenie alimentów, powinien zawierać wszystkie niezbędne elementy, aby został rozpatrzony przez sąd.

W pierwszym kroku należy dokładnie określić dane stron postępowania: powoda (rodzica występującego o podwyższenie) i pozwanego (rodzica zobowiązanego do płacenia alimentów). Niezbędne są pełne dane identyfikacyjne obu stron, w tym imiona, nazwiska, adresy zamieszkania, numery PESEL oraz, jeśli są znane, numery telefonów i adresy e-mail. W przypadku gdy stroną jest małoletnie dziecko, reprezentowane jest ono przez przedstawiciela ustawowego, czyli zazwyczaj rodzica sprawującego faktyczną opiekę.

Następnie należy szczegółowo opisać stan faktyczny sprawy. W tej części należy przedstawić dotychczasowe orzeczenie sądu ustalające alimenty (jeśli takie istniało), datę jego wydania oraz wysokość zasądzonych alimentów. Kluczowe jest uzasadnienie wniosku o podwyższenie, w którym należy szczegółowo opisać, dlaczego dotychczasowa kwota stała się niewystarczająca. Należy powołać się na zwiększone usprawiedliwione potrzeby dziecka, takie jak np. rozwój fizyczny i psychiczny, potrzeby edukacyjne (korepetycje, zajęcia dodatkowe), koszty leczenia, czy wydatki związane z rozwojem zainteresowań i pasji. Należy również przedstawić sytuację materialną rodzica zobowiązanego, w tym jego dochody, możliwości zarobkowe, a także obciążenia finansowe.

Kolejnym ważnym elementem wniosku jest określenie żądania. Należy precyzyjnie wskazać, o jaką kwotę alimentów wnioskujemy i od kiedy mają one zostać podwyższone. Warto oprzeć swoje żądanie na analizie kosztów utrzymania dziecka oraz możliwości finansowych rodzica zobowiązanego. Poza wnioskiem o podwyższenie alimentów bieżących, można również wystąpić o zasądzenie alimentów wstecznie, jeśli istnieją ku temu podstawy prawne i dowody.

Do wniosku należy dołączyć wszystkie zebrane dowody, które potwierdzają przedstawiony stan faktyczny i uzasadniają żądanie. Mogą to być wymienione wcześniej rachunki, faktury, zaświadczenia o zarobkach, dokumentacja medyczna, zeznania świadków itp. Należy pamiętać o opłacie sądowej od pozwu, która jest uzależniona od wartości przedmiotu sporu. W przypadku braku środków finansowych na pokrycie kosztów sądowych, można złożyć wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.

Wniosek o podwyższenie alimentów należy złożyć w sądzie rejonowym właściwym ze względu na miejsce zamieszkania pozwanego lub powoda, w zależności od zasad wskazanych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego. Po złożeniu wniosku, sąd doręczy go pozwanemu, który będzie miał możliwość złożenia odpowiedzi na pozew. Następnie odbędzie się rozprawa sądowa, podczas której sąd będzie badał wszystkie okoliczności sprawy i podejmował decyzję.

Jakie są kluczowe kryteria oceny sądu przy podwyższaniu alimentów

Decyzja sądu o podwyższeniu alimentów opiera się na szczegółowej analizie kilku kluczowych kryteriów. Prawo polskie, zwłaszcza Kodeks rodzinny i opiekuńczy, jasno wskazuje, jakie czynniki są brane pod uwagę przy ustalaniu wysokości świadczeń alimentacyjnych. Sąd dąży do tego, aby zapewnić dziecku warunki rozwoju odpowiadające jego potrzebom, ale jednocześnie nie może nadmiernie obciążać rodzica zobowiązanego.

Podstawowym kryterium jest tzw. zasada proporcjonalności. Oznacza to, że zakres świadczeń alimentacyjnych musi być dostosowany do usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego do alimentów (czyli dziecka) oraz do zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego do alimentacji. Sąd analizuje więc zarówno to, ile dziecko potrzebuje, jak i to, ile rodzic jest w stanie i powinien zapewnić.

W pierwszej kolejności sąd bada **usprawiedliwione potrzeby dziecka**. Nie chodzi tu o wszelkie zachcianki, ale o wydatki niezbędne do prawidłowego rozwoju fizycznego, psychicznego i intelektualnego. Wraz z wiekiem dziecka potrzeby te rosną. Wiek ma znaczenie – inne potrzeby ma niemowlę, inne dziecko w wieku szkolnym, a jeszcze inne nastolatek. Sąd bierze pod uwagę koszty wyżywienia, ubrania, leczenia, edukacji (w tym zajęć dodatkowych), wychowania, a także koszty związane z rozwijaniem pasji i zainteresowań. Warto pamiętać, że sąd ocenia potrzeby w kontekście środowiska, w jakim dziecko żyje. Na przykład, jeśli dziecko uczęszcza do prywatnej szkoły, koszty z tym związane będą brane pod uwagę jako usprawiedliwione.

Drugim filarem oceny są **zarobkowe i majątkowe możliwości zobowiązanego**. Sąd nie patrzy jedynie na aktualne, oficjalne dochody. Analizuje również potencjalne możliwości zarobkowe rodzica. Oznacza to, że jeśli rodzic pracuje na niższym stanowisku, niż by na to pozwalały jego kwalifikacje i doświadczenie, lub pracuje w niepełnym wymiarze godzin, sąd może uwzględnić jego potencjalne zarobki. Badane są również inne źródła dochodu, dochody z najmu, dywidendy, a także posiadany majątek, który mógłby zostać spieniężony na utrzymanie dziecka. Sąd może również wziąć pod uwagę sytuację majątkową i zarobkową drugiego rodzica, czyli tego, który opiekuje się dzieckiem, ale główny ciężar utrzymania spoczywa na rodzicu zobowiązanym.

Kolejnym ważnym aspektem jest **zasada słuszności**. Choć nie jest ona tak mierzalna jak poprzednie, sąd bierze pod uwagę całokształt okoliczności, w tym stosunki między rodzicami, ich wzajemne zobowiązania, a także stopień odpowiedzialności każdego z nich za sytuację dziecka. Sąd ocenia, czy rodzic zobowiązany faktycznie angażuje się w życie dziecka i czy stara się zapewnić mu jak najlepsze warunki. Warto również wspomnieć o **zasadzie samodzielności dziecka**, która w miarę dorastania dziecka odgrywa coraz większą rolę. Starsze dzieci, zwłaszcza te studiujące, mogą mieć możliwość zarobkowania i tym samym częściowego pokrywania swoich potrzeb.

Sąd analizuje również **zmianę stosunków**. Aby uzyskać podwyższenie alimentów, powód musi wykazać, że nastąpiła istotna zmiana od czasu ostatniego orzeczenia w sprawie alimentów. Może to być zmiana potrzeb dziecka (np. rozpoczęcie nauki w szkole średniej, konieczność leczenia specjalistycznego) lub zmiana możliwości zarobkowych rodzica zobowiązanego (np. awans, wzrost wynagrodzenia). Bez wykazania takiej zmiany, sąd może oddalić wniosek.

Rola profesjonalnego pełnomocnika w sprawach o wyższe alimenty

Dochodzenie podwyższenia alimentów może być procesem skomplikowanym i wymagającym, szczególnie dla osób niezaznajomionych z procedurami prawnymi. W takich sytuacjach kluczową rolę odgrywa profesjonalny pełnomocnik, najczęściej adwokat specjalizujący się w sprawach rodzinnych. Jego wiedza i doświadczenie mogą znacząco zwiększyć szanse na uzyskanie pozytywnego rozstrzygnięcia.

Adwokat jest w stanie fachowo ocenić realne szanse na podwyższenie alimentów, analizując zebrany materiał dowodowy i dostępne przepisy prawa. Potrafi wskazać, jakie dowody są najsilniejsze i jak je najlepiej zaprezentować sądowi. Pomaga w sporządzeniu precyzyjnego i dobrze uzasadnionego wniosku o podwyższenie alimentów, który będzie zawierał wszystkie wymagane przez prawo elementy i będzie wolny od błędów formalnych.

Kolejnym niezwykle ważnym aspektem jest pomoc w zgromadzeniu i prawidłowym przedstawieniu dowodów. Adwokat wie, jakie dokumenty są kluczowe dla sprawy i jak je uzyskać. Potrafi również skutecznie argumentować przed sądem, przedstawiając stanowisko klienta w sposób przekonujący i zgodny z obowiązującym prawem. Reprezentuje klienta na rozprawach, co pozwala mu na skupienie się na innych obowiązkach lub na emocjonalnym wsparciu dziecka, podczas gdy profesjonalista zajmuje się aspektami prawnymi.

W przypadku, gdy druga strona posiada własnego pełnomocnika, obecność profesjonalnego reprezentanta po stronie rodzica wnioskującego o podwyższenie alimentów jest wręcz niezbędna. Pozwala to na wyrównanie szans i skuteczne przeciwdziałanie argumentom drugiej strony. Adwokat potrafi również negocjować z drugą stroną lub jej pełnomocnikiem, co może prowadzić do zawarcia ugody pozasądowej, która będzie satysfakcjonująca dla obu stron i pozwoli uniknąć długotrwałego procesu sądowego.

Warto zaznaczyć, że adwokat pomaga również w zrozumieniu całego procesu. Wyjaśnia klientowi, jakie są jego prawa i obowiązki, jakie mogą być potencjalne scenariusze rozwoju sytuacji oraz jakie są terminy poszczególnych etapów postępowania. Taka wiedza pozwala klientowi na lepsze przygotowanie się do całego procesu i zmniejsza stres związany z niepewnością.

Oprócz oczywistych korzyści prawnych, skorzystanie z pomocy adwokata może przynieść również korzyści finansowe w dłuższej perspektywie. Uzyskanie wyższych alimentów, nawet jeśli wymaga poniesienia kosztów obsługi prawnej, może zapewnić dziecku lepsze warunki rozwoju przez wiele lat. W niektórych przypadkach można również wnioskować o zasądzenie od przeciwnika zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, co może częściowo zrekompensować poniesione wydatki.

Jakie są alternatywne sposoby rozwiązania sporu o wyższe alimenty

Choć droga sądowa jest najczęściej wybieranym sposobem na dochodzenie podwyższenia alimentów, nie jest ona jedyną opcją. W wielu przypadkach alternatywne metody rozwiązywania sporów mogą okazać się szybsze, mniej kosztowne i mniej stresujące dla wszystkich zaangażowanych stron, a przede wszystkim dla dziecka. Dążenie do porozumienia na drodze polubownej może przynieść równie dobre, a czasem nawet lepsze rezultaty.

Jedną z najczęściej stosowanych alternatywnych metod jest **mediacja**. Mediacja to proces, w którym neutralna i bezstronna osoba trzecia (mediator) pomaga stronom w dobrowolnym i samodzielnym wypracowaniu satysfakcjonującego je porozumienia. Mediator nie narzuca rozwiązania, lecz ułatwia komunikację, pomaga zrozumieć wzajemne potrzeby i interesy oraz wspiera poszukiwanie wspólnych płaszczyzn. Mediację można przeprowadzić zarówno przed skierowaniem sprawy do sądu, jak i w trakcie postępowania sądowego. Często jest to metoda znacznie szybsza niż proces sądowy, a zawarta ugoda mediacyjna, po jej zatwierdzeniu przez sąd, ma moc prawną ugody sądowej.

Kolejną możliwością jest **negocjacja między samymi rodzicami**. Jeśli relacje między rodzicami są na tyle poprawne, że możliwe jest prowadzenie spokojnej rozmowy, można spróbować samodzielnie ustalić nową wysokość alimentów. Warto przygotować się do takiej rozmowy, posiadając rzetelne dane dotyczące potrzeb dziecka i możliwości finansowych drugiego rodzica. Dobrym pomysłem jest spisanie ustaleń w formie pisemnej ugody, którą obie strony podpiszą. Taka ugoda, choć nie ma mocy prawnej orzeczenia sądowego, stanowi dowód woli stron i może być pomocna w przyszłości. W przypadku chęci nadania jej mocy prawnej, można ją złożyć do sądu celem jej zatwierdzenia.

W sytuacji, gdy rodzice nie są w stanie samodzielnie dojść do porozumienia, a chcą uniknąć formalnego postępowania sądowego, pomocne może być zaangażowanie **profesjonalnego mediatora rodzinnego**. Mediatorzy rodzinni posiadają specjalistyczną wiedzę i umiejętności, które pozwalają im skutecznie pracować z parami, które przechodzą przez trudne sytuacje, takie jak rozstanie czy spory alimentacyjne. Mogą oni pomóc w odbudowaniu komunikacji i znalezieniu rozwiązania, które będzie uwzględniało dobro dziecka.

Warto również pamiętać o możliwości zawarcia **ugody przed notariuszem**. Choć nie jest to typowa metoda rozwiązywania sporów alimentacyjnych w taki sam sposób jak np. spory o podział majątku, notariusz może pomóc w formalnym spisaniu ustaleń dotyczących alimentów. Jednakże, aby taka ugoda miała moc prawną równą orzeczeniu sądowemu, często wymaga ona późniejszego zatwierdzenia przez sąd.

Wybór alternatywnej metody rozwiązania sporu powinien być podyktowany przede wszystkim dobrem dziecka. Metody te często pozwalają na zachowanie lepszych relacji między rodzicami, co ma kluczowe znaczenie dla dalszego wychowania dziecka. Zawsze jednak warto skonsultować się z prawnikiem, aby upewnić się, że wybrane rozwiązanie jest dla nas najkorzystniejsze i zgodne z prawem.

Ważne aspekty prawne dotyczące podwyższania alimentów w Polsce

Podwyższenie alimentów w polskim prawie jest możliwe, jednakże wymaga spełnienia określonych przesłanek prawnych. Kluczowe znaczenie ma tu art. 138 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, który stanowi, że w razie zmiany stosunków można żądać zmiany wysokości alimentów. Zrozumienie, co oznaczają „zmiana stosunków” i jakie są zasady ustalania alimentów, jest kluczowe dla skutecznego dochodzenia swoich praw.

Podstawową zasadą, którą kieruje się sąd przy ustalaniu alimentów, jest zasada określona w art. 135 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Mówi ona, że zakres świadczeń alimentacyjnych zależy od **usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego** oraz od **zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego**. Aby uzyskać podwyższenie alimentów, należy wykazać, że nastąpiła istotna zmiana w którymkolwiek z tych obszarów od czasu wydania ostatniego orzeczenia w sprawie alimentów lub od czasu ostatniej ugody.

**Zmiana stosunków** może dotyczyć zarówno strony uprawnionej do alimentów (dziecka), jak i strony zobowiązanej do ich płacenia. W przypadku dziecka, zmiana taka może oznaczać przede wszystkim jego **rosnące potrzeby**. Wraz z wiekiem dziecka zmieniają się jego potrzeby związane z wyżywieniem, ubraniem, edukacją, opieką medyczną czy rozwojem zainteresowań. Na przykład, rozpoczęcie nauki w szkole średniej wiąże się ze wzrostem kosztów związanych z podręcznikami, zajęciami dodatkowymi czy potrzebą większej ilości kieszonkowego. Podobnie, choroba dziecka lub potrzeba specjalistycznej rehabilitacji generuje dodatkowe, usprawiedliwione wydatki.

Zmiana stosunków może również dotyczyć **możliwości zarobkowych i majątkowych rodzica zobowiązanego**. Jeśli rodzic, który płaci alimenty, zwiększył swoje dochody, otrzymał awans, rozpoczął lepiej płatną pracę, czy nabył nowe aktywa, które generują dochód, może to stanowić podstawę do żądania podwyższenia alimentów. Sąd bada nie tylko faktycznie osiągane dochody, ale również potencjalne możliwości zarobkowe. Oznacza to, że jeśli rodzic pracuje poniżej swoich kwalifikacji lub w niepełnym wymiarze godzin, sąd może uwzględnić jego potencjalne zarobki przy ustalaniu wysokości świadczeń.

Warto również pamiętać, że sąd bierze pod uwagę również **sytuację materialną i zarobkową drugiego rodzica**, czyli tego, który sprawuje faktyczną opiekę nad dzieckiem. Chociaż główny ciężar utrzymania spoczywa na rodzicu zobowiązanym, sąd ocenia, jaki jest wkład drugiego rodzica w utrzymanie i wychowanie dziecka. Jeżeli sytuacja materialna rodzica sprawującego opiekę uległa poprawie, może to mieć wpływ na wysokość zasądzonych alimentów, choć zazwyczaj nie zwalnia to drugiego rodzica z obowiązku alimentacyjnego.

Należy podkreślić, że podwyższenie alimentów nie jest automatyczne. Rodzic występujący z takim wnioskiem musi **udowodnić przed sądem**, że nastąpiła zmiana stosunków i że jego żądanie jest uzasadnione. Kluczowe jest zebranie odpowiednich dowodów, które potwierdzą wzrost potrzeb dziecka lub zwiększenie możliwości zarobkowych rodzica zobowiązanego. Bez mocnych dowodów, sąd może oddalić wniosek.